Cumbre Vieja - 2026 - Deseada
 |
 |
El Pilar-Deseada East-El Pilar
Odległość: 14,9 km
Czas trwania: 4 godz., 22 min i 31 s
Średnia prędkość: 3,4 km/h
Minimalna wysokość: 1456 m
Maksymalna wysokość: 1940 m
Całkowita droga w górę: 1011 m
Całkowita droga w dół: 1015 m
Sięgający od centralnej do południowej części La Palmy, Szlak Wulkanów (GR 131/E7) to trekking wzdłuż niegdyś ważnej drogi komunikacyjnej łączącej różne części wyspy. Ten dobrze utrzymany i oznakowany szlak przebiega przez gminy El Paso, Mazo i Fuencaliente, na terenie Parku Narodowego Cumbre Vieja. Przejście całej trasy od Refugio del Pilat do latarni morskiej Fuencaliente zajmuje od 6 do 8 godzin. Rozciągający się na długości ok. 22 kilometrów Szlak Wulkaniczny charakteryzuje się przewyższeniem ok. 1207 metrów, natomiast skala wysokości to od ok. 725 metrów w Fuencaliente do ok. 1947 metrów na grzbiecie szczytowym. Trasa łączy ścieżki piesze, leśne dukty i utwardzone drogi. Podczas wędrówki można podziwiać widoki na obie strony wyspy, a przy odrobinie szczęścia, zobaczyć endemiczne gatunki ptaków, takie jak kawka i pustułka.
Ze względu na ograniczony czas moja wersja szlaku obejmowała trekking trasą zbliżoną jak najbardziej do grani wulkanów, dotarcie do najwyższego punktu Cumbre Vieja wulkanu Deseada i powrót już znakowanym szlakiem GR 131 do Refugio del Pilar.
Punkt startowy to Refugio del Pilar znajdujące się na rozległej, zalesionej przełęczy, która historycznie była skrzyżowaniem dróg na południowym grzbiecie wyspy. W schronisku znajduje się centrum informacyjne poświęcone trasie. Szlak rozpoczyna się w kanaryjskim lesie sosnowym. Ten typ lasu będzie najczęściej występującą roślinnością, chociaż w niektórych miejscach na szczycie możemy dostrzec obecność lasów wawrzynowych po wschodniej, nawietrznej stronie grzbietu, w niższych partiach zboczy.
Aby trafić na nieznakowaną ścieżkę należy cofnąć się ok 150 metrów drogą asfaltową na południowy-wschód i skręcić w stronę widocznego z drogi, kamiennego schronu.
Trasa pomimo tego iż nie jest znakowana, nie generuje żadnych trudności orientacyjnych i prowadzi przez granie wulkaniczne w poniższej kolejności:
-
Pico Birigoyo (1807 m), to idealnie stożkowaty wulkan który nie posiada krateru i nigdy nie wybuchł w czasach historycznych;
-
Montaña de la Barquita (1808 m);
-
Przełęcz Breña Baja (1708 m);
-
Montaña Pelada (1814 m);
-
Montaña de los Charcos (1851 m), po tym wulkanie schodzi się do krzyżówki znakowanych szlaków GR 131 (biało-czerwony) z SL-SP 125 (zielony), i dalej już biało-czerwonym szlakiem na południe przez:
-
Cráter del Hoyo Negro (Czarna Dziura) - to główne centrum emisji wulkanu z 1949 r., znane jako wulkan San Juan, ponieważ jego erupcja rozpoczęła się w dniu tego świętego. Erupcja Hoyo Negro rozpoczęła się 24 czerwca 1949 roku i trwała z przerwami do 31 lipca, po czym weszła w fazę "fumaroli", czyli stygnięcia magmy, stanowiącą jeden z ostatnich etapów działalności wulkanicznej. Otwarcie głównego ośrodka wybuchu Hoyo Negro, nastąpiło 12 lipca, zbiegając się ze znaczną aktywnością sejsmiczną. Erupcja miała siedem faz, z których najintensywniejsza była trzecia, między 11 a 15 lipca. W tym okresie Hoyo Negro emitował obfite pióropusze wulkaniczne, podobne do tych z wczesnego okresu wulkanicznego wyspy.
-
Mirador de las Deseadas (1933 m i 1947 m n.p.m.), jest to najwyższy wulkan w paśmie Cumbre Vieja i punkt końcowy mojej wędrówki, osiągający wysokość 1947 metrów (punkt wschodni, poza szlakiem GR 131). Stanowi on część centralnego grzbietu Cumbre Vieja wyspy i oferuje widok na główne stożki oraz otwory erupcyjne wzdłuż szlaku. Z powodu dogodnego położenia Mirador de las Deseadas pozwala odwiedzającym zauważyć strefy, wzdłuż których rozwijała się aktywność erupcyjna, a także obserwować postępującą sukcesję wtórną pól lawowych przez roślinność, w tym zarówno rośliny niskopienne, jak i kanaryjskie lasy sosnowe.
Powrót przez: -
Mirador de las Deseadas east (1947 m);
-
Volcán El Duraznero (1852 m), to jeden z najbardziej reprezentatywnych stożków wulkanicznych na szlaku, związany z historyczną erupcją z 1949 roku. Erupcje El Duraznero były gwałtowne i całkowicie magmowe. Strumienie lawy, w przeciwieństwie do tych z Hoyo Negro, płynęły w kierunku wschodniego zbocza wyspy. W kalderze można zaobserwować pozostałości po przejściowym jeziorze lawy, które uformowało się aż do momentu wylania się do morza. W rejonie stoku wulkanu położonego najbliżej szlaku widoczna jest szczelina, z której powstały trzy stożki żużlowe.
Zejście do biało-czerwonego szlaku i powrót ścieżką GR 131 do Refugio del Pilar.
Po drodze mijamy jeszcze mały mostek który przecina linię uskoku powstałą w wyniku aktywności sejsmicznej związanej z erupcją w 1949 roku. Rozpadlina ta powstała na wskutek jednego z trzęsień ziemi związanych z wulkanem San Juan. Ciśnienie generowane przez magmę unoszącą się przez otwór uwalnia energię, która wywułuje wstrząsy. Uskok jest konsekwencją pęknięcia skorupy ziemskiej pod wpływem sił uwolnionych przez magmę.
Joomla Gallery makes it better. Balbooa.com